• inside_pic_01.jpg
  • inside_pic_02.jpg
  • inside_pic_03.jpg
  • inside_pic_04.jpg

 

MHLIAΜηλιά
Μηλέα η κοινή (Malus communis)
Οικογένεια: Ροδίδες (Rosaceae)
Η μηλιά είναι το πιο διαδομένο οπωροφόρο των εύκρατων περιοχών. Πρόκειται για ένα ανθεκτικό, φυλλοβόλο δέντρο, που αντέχει στις χαμηλές χειμωνιάτικες θερμοκρασίες και τους ανοιξιάτικους παγετούς περισσότερο από την αχλαδιά, γιατί ανθίζει αργότερα απ' αυτήν, γύρω στα μέσα Απριλίου. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο η μηλιά καλλιεργείται ευρύτατα, ακόμα και στα ψυχρά κλίματα των Σκανδιναβικών χωρών, ενώ στα νότια οι περιοχές της καλλιέργειάς της περιορίζονται από την έλλειψη χειμερινού ψύχους. Για να μπορέσει ν' ανθίσει καλά και κατά συνέπεια να καρποφορήσει, η μηλιά χρειάζεαι αρκετά χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα. Στην Ελλάδα μπορεί να καλλιεργηθεί παντού αλλά στα νότια θα πρέπει να καλλιεργείται σε υψόμετρο 800-1200 μ., ακριβώς γιατί της είναι απαραίτητο το χειμωνιάτικο κρύο. Το δέντρο αυτό προτιμά, επίσης, τα δροσερά και υγρά κλίματα.
Οι διάφορες ποικιλίες που υπάρχουν σήμερα, επιτρέπουν την καλλιέργεια της μηλιάς σε οποιοδήποτε τύπο εδάφους. Τα πιο κατάλληλα, ωστόσο, είναι τα γόνιμα και διαπερατά, ενώ θα πρέπει ν' αποφεύγονται τα υπερβολικά ασβεστώδη, τα φτωχά και ξερά, καθώς τα πολύ υγρά και συμπαγή χώματα. Το ύψος της μηλιάς, που μπορεί να φτάσει τα 10-15 μ. και η μορφή της, ποικίλλουν ανάλογα με την ποικιλία, το υποκείμενο που χρησιμοποιείται και το σχήμα διαμόρφωσης το οποίο επιλέχθηκε. Ο κορμός είναι όρθιος και περιβάλλεται από μια γκριζωπή φλούδα. Η «κόμη» των δέντρων, που αναπτύσσονται ελεύθερα, παίρνει ημισφαιρικό σχήμα. Τα φύλλα είναι πτυχωτά, ωοειδή και έχουν πριονωτές παρυφές και βαθυπράσινο χρώμα στην επάνω επιφάνεια και κάπως πιο ανοιχτό στην κάτω. Τα λουλούδια είναι άσπρα, μερικές φορές ροζ στο εξωτερικό τμήμα, με κίτρινους ανθήρες, ενωμένα ανά 3-8 σε κορύμβους. Ανοίγουν γύρω στα μέσα Απριλίου. Ο καρπός – μήλο – είναι στην πραγματικότητα ψευδοκαρπός, μια και σχηματίζεται από την ανάπτυξη της ανθοδόχης και όχι από τη διόγκωση της ωοθήκης. Στο κέντρο της σάρκας περιέχονται γυαλιστεροί, καστανόμαυροι σπόροι.
Τα μήλα μπορούν να καταναλωθούν νωπά ή να χρησιμοποιηθούν για μαρμελάδες, τούρτες, κλπ. Η θρεπτική και διαιτητική αξία του μήλου είναι γνωστή από παλιά. Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα φρούτο πλούσιο σε σάκχαρα, βιταμίνες (C και B), άλατα (ασβέστιο, σίδηρος, φωσφόρος και κάλιο), καθώς και νερό, που διευκολύνει την πέψη χάρη στην περιεκτικότητά του σε πηκτίνη.
Ποικιλίες
Οι ποικιλίες που καλλιεργούνται είναι πολυάριθμες. Ταξινομούνται, κατά κύριο λόγο, ανάλογα με την εποχή της ωρίμανσης των καρπών. Η περίοδος της συγκομιδής διαρκεί από τον Αύγουστο ως τον Φεβρουάριο.
Καλοκαιρινές ποικιλίες. Τα καλοκαιρινά μήλα καταναλώνονται, γενικά, αμέσως μετά τη συγκομιδή. Από τις πιο διαδομένες θερινές ποικιλίες αναφέρουμε την «Κόκκινη Αστρακάν» ("Astrakanrosso"), τη «Σαν Τζοβάνι» ("SanGiovanni") και «Γραβενστάιν» ("Gravenstein"). Η τελευταία ωριμάζει από τον Αύγουστο ως το Νοέμβριο και, κατά συνέπεια, μπορεί να περιληφθεί και στις φθινοπωρινές ποικιλίες. Έχει λεπτή, κίτρινη, κηρώδη φλούδα και σάρκα με ξινή γεύση.
Φθινοπωρινές ποικιλίες. Οι περισσότερες από τις καλλιεργούμενες ποικιλίες ανήκουν στην ομάδα αυτή. Οι καρποί, που συγκομίζονται από τον Σεπτέμβριο και μετά, αν αποθηκευτούν σε κατάλληλους χώρους διατηρούνται για αρκετούς μήνες. Ανάμεσα στις πιο διαδομένες ποικιλίες αναφέρουμε τη «Σταρκ Ντελίσιους» ("StarkDelicious") με κωνικούς καρπούς, που περιβάλλονται από παχιά κόκκινη φλούδα, τη «Ρενέτα του Καναδά» ("RenettadiCanada") με χοντρούς καρπούς, κάπως πεπλατυσμένους στους πόλους, που έχουν κίτρινη, συχνά κάπως πτυχωτή φλούδα και συγκομίζονται από τον Οκτώβριο, ενώ μπορούν να διατηρηθούν ως τον Απρίλιο, τη «Τζόναθαν» ("Jonathan") με καρπούς σε σχήμα κόλουρου κώνου, κιτρινοπράσινους, με κόκκινες ραβδώσεις, την «Μπελφιόρε κίτρινη» ("Belfioregiallo") πολύ παραγωγική, με χοντρούς κίτρινους αυλακωμένους καρπούς, που έχουν χυμώδη και ξινή σάρκα και τη «Γκράνυ Σμιθ» ("GrannySmith") με πράσινους καρπούς και ξινή σάρκα.
Χειμωνιάτικες ποικιλίες. Ωριμάζουν από τον Δεκέμβριο ως τα τέλη του χειμώνα. Στην ομάδα αυτή ανήκουν πολύ γνωστές ποικιλίες, από τις οποίες αναφέρουμε την «Γκόλντεν Ντελίσιους» ("GoldenDelicious") πολύ διαδομένη, με χρυσοκίτρινους καρπούς μέσου μεγέθους, «Αυτοκράτορας» ("Imperatore") και «Ωραία της Ρώμης» ("BelladeRoma") με μεγάλους καρπούς, που περιβάλλονται από κόκκινη και πράσινη φλούδα, την «Άσπρη Καλβίλα του χειμώνα» ("CallvilleBlanched' hiver") με μεγάλους καρπούς που έχουν κηρώδη, κίτρινη φλούδα, με ροζ αποχρώσεις και σάρκα σκληρή και σακχαρώδη, «Τριαντάφυλλο του Καλντάρο» ("RosadiCaldaro"), «Αφθονία» ("Abbondanze"), «Ωραία του Μπόσκουπ» ("BelladiBoskoop") εύρωστη ποικιλία που παράγει μεγάλα στρογγυλά μήλα με πτυχωτή, κιτρινοπράσινη και κόκκινη φλούδα, καθώς και με κίτρινη, σκληρή, γλυκιά και αρωματική σάρκα.
Οι ποικιλίες της μηλιάς μπορούν να είναι αυτογόνιμες αλλά και αυτόστειρες. Στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να φυτεύονται μαζί με τα δέντρα της επιθυμητής ποικιλίας και μερικά δέντρα μιας επικονιάστριας ποικιλίας (η παρουσία επικονιαστριών ποικιλιών στους γύρω κήπους μπορεί να είναι αρκετή). Οι καρποί των φθινοπωρινών ποικιλιών μπορούν να διατηρηθούν και στο ύπαιθρο, σε προφυλαγμένο μέρος, μέσα σε κασόνια. Για τις χειμωνιάτικες ποικιλίες, αντίθετα, χρειάζεται σκοτεινό, αεριζόμενο και δροσερό, όχι πολύ υγρό αλλά ούτε πολύ ξερό περιβάλλον, και θερμοκρασία 1-4οC.
Στη χώρα μας καλλιεργούνται πολλές από τις παραπάνω ποικιλίες, που είναι «διεθνείς», κυρίως αμερικανικές, καθώς και μερικές ντόπιες, όπως το πρώιμο και όψιμο φιρίκι, τα σκιούπια, τα μαγιάτικα και τα αφράτα.

Τεχνική της καλλιέργειας
Η μηλιά φυτεύεται, κατά προτίμηση, το Νοέμβριο αλλά και το Μάρτιο, σε απάνεμα μέρη. Για το φύτεμα χρησιμοποιούνται εμβολιασμένα φυτά, ηλικίας 1-3 χρόνων. Χρειάζεται προσοχή για να μην καταστραφεί η μπάλα του χώματος που περιβάλλει τις ρίζες. Το φύτεμα δεν πρέπει να γίνεται ποτέ σε παγωμένο έδαφος ή σε λιμνάζοντα νερά. Τα δέντρα τοποθετούνται στην οριστική τους θέση σε λάκους βάθους 30-35 εκατ. και πλάτους 60 εκατ., πάνω σ' ένα σωρό φυτόχωμα, που έχει ετοιμαστεί από πριν. Ο λάκκος γεμίζεται, το χώμα πατιέται μαλακά γύρω από το δέντρο και ύστερα ποτίζεται. Το σημείο του εμβολιασμού πρέπει να βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια του εδάφους.
Από τη στιγμή που ανοίγουν τα «μάτια», τα ποτίσματα θα πρέπει να είναι κανονικά, για να διατηρείται το έδαφος υγρό. Για να μην ξεραίνεται το χώμα καλό θα είναι να σκεπάζεται με άχυρα ή κοπριά. Γενικά, θα πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι η ξηρασία μπορεί να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα. Πριν από το φύτεμα, στην οριστική θέση και κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας, το έδαφος εμπλουτίζεται με κοπριά και ανόργανα λιπάσματα. Ωστόσο, η υπερβολική λίπανση με άζωτο προκαλεί γρήγορη ανάπτυξη της βλάστησης, σε βάρος της καρποφορίας και αυξάνει τους κινδύνους ασθενειών.
Οι αποστάσεις και η πυκνότητα του φυτέματος εξαρτώνται από το σχήμα διαμόρφωσης που εφαρμόζεται και από τον τύπο του υποκειμένου, γιατί οι διαστάσεις των δέντρων ποικίλλουν, ανάλογα με το υποκείμενο. Στην περίπτωση δέντρων με υψηλό κορμό (ύψος διασταύρωσης 2 περίπου μ.) οι αποστάσεις θα πρέπει να κυμαίνονται γύρω στα 10 μ. Το υποκείμενο, στην περίπτωση αυτή, είναι σπορόφυτο μηλιάς ή κάποιο άλλο, επίσης εύρωστο. Για τα πιο χαμηλά σχήματα διαμόρφωσης οι αποστάσεις ανάμεσα στα δέντρα είναι μικρότερες (από 4 ως 6 μ.).
Πολλαπλασιασμός
Η μηλιά πολλαπλασιάζεται μ' εμβολιασμό με βλαστάνον ή κοιμώμενο «μάτι». Η σπορά χρησιμοποιείται μόνο για τη δημιουργία δενδρυλλίων για εμβολιασμό (σπορόφυτα υποκείμενα).
Συνήθως, χρησιμοποιούνται σαν υποκείμενα το σπορόφυτο, η γλυκομηλιά και η παραδείσια μηλιά. (Το σπορόφυτο είναι το δενδρύλλιο που δημιουγείται από σπόρο μηλιάς). Η μηλιά που εμβολιάζεται σε σπορόφυτο αποκτά μεγάλες διαστάσεις, είναι μακρόβια, αλλά μπαίνει αργά στο στάδιο της καρποφορίας (ύστερα απο 10 περίπου χρόνια).
Η γλυκομηλιά είναι ένα υποείδος της κοινής μηλιάς – Μηλέα η κοινή, υποείδος μικροφυής ποικιλία «Χνοώδης γλυκεία» (Maluscommunissottospeciepumila, var. "Tomentosamitis") – που επιτρέπει τη δημιουργία δέντρων μέτριων διαστάσεων, κάπως πιο ανθεκτικών στην καλοκαιρινή ξηρασία. Τα δέντρα αυτά αρχίζουν να καρποφορούν ύστερα από 5-6 χρόνια.
Η παραδείσια μηλιά είναι κι αυτή ένα υποείδος της κοινής μηλιάς – Μηλέα η κοινή υποείδος μικροφυής ποικιλία «Παραδεισιακή» (Maluscommunissottospeciepumila, var. "Paradisiaca") – που επιτρέπει τη δημιουργία νάνων δέντρων, τα οποία μπαίνουν γρήγορα σε παραγωγή (ύστερα από 2 χρόνια). Ξεκινώντας από τα υποκείμενα αυτά, οι αγγλικοί πειραματικοί σταθμοί EastMlling και Meerton δημιούργησαν πολυάριθμα υποκείμενα, που αναφέρονται αντίστοιχα με τα αρχικά ΕΜ και ΜΜ και ακολουθούνται από αριθμούς. Τα υποκείμενα αυτά μπορούν να ικανοποιήσουν τις πιο διαφορετικές απαιτήσεις, ως προς τις διαστάσεις των δέντρων και τις αποστάσεις φύτευσης.
Κλάδεμα
Κλάδεμα διαμόρφωσης. Η μηλιά μπορεί να διαμορφωθεί σε πολλά και διαφορετικά σχήματα: σε κύπελλο, σε κύπελλο του Τρέντο, σε παλμέττα, σε κορδόνι, καθώς και σε ελεύθερο σχήμα. Η επιλογή του σχήματος διαμόρφωσης εξαρτάται, βασικά, από δύο παράγοντες: τον διαθέσιμο χώρο και τις γνώσεις που έχει ο καλλιεργητής στο κλάδεμα. Αν ο χώρος είναι μικρός τα πεπλατυσμένα σχήματα (πασμέττα, κορδόνι) είναι τα πιο κατάλληλα. Γενικά, θα πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι σ' ένα χώρο 100 τ.μ. δεν μπορούν να φυτευτούν περισσότερα από 2-3 δέντρα, που διαμορφώνονται σε μεγάλο σχήμα (ελεύθερο, κύπελλο, κλπ.). Από την άλλη μεριά, όμως, για να διαμορφώσει κανείς ένα δέντρο σε παλμέττα ή σε κορδόνι, θα πρέπει να είναι, μάλλον, έμπειρος στο κλάδεμα.
Κλάδεμα καρποφορίας. Το κλάδεμα της μηλιάς είναι όμοιο με της αχλαδιάς. Η μηλιά παράγει δύο τύπους «ματιών»: τους ξυλοφόρους, που σχηματίζουν αποκλειστικά και μόνο φύλλα και βλαστούς και τους μεικτούς, από τους οποίους αναπτύσσονται φύλλα και λουλούδια (και κατά συνέπεια καρποί). Οι καρποί σχηματίζονται στα κλαδιά και τα λεπτοκλάδια του επάνω στις λαμπούρδες (κοντά κλαδιά που προέρχονται από τα κεντριά), καθώς επίσης επάνω στους ασκούς. Συνεπώς δεν πρέπει να κόβονται τα κλαδιά του χρόνου. Ωστόσο, αν το δέντρο είναι πολύ παραγωγικό ,μπορούν ν' αραιωθούν. Οι πολύ γέρικες λαμπούρδες μπορούν ν' αφαιρεθούν ενώ τα κεντριά δεν κόβονται ποτέ.
Το κλάδεμα γίνεται το χειμώνα και, όπως πάντα, ισχύει ο κανόνας που λέει ότι το κλάδεμα πρέπει να είναι, μάλλον, μέτριο για τα εύρωστα δέντρα και πιο αυστηρό για τα πιο αδύνατα. Οι επιφάνεια των τομών απολυμαίνονται προσεκτικά και προστατεύονται με επουλωτικές μαστίχες.
Κατά την περίοδο της βλαστητικής δραστηριότητας μπορεί να χρειαστεί αραίωμα των καρπών.
Ζωικοί εχθροί και ασθένειες
Το φουζικλάδιο είναι μια από τις πιο σοβαρές ασθένειες που μπορούν να προσβάλλουν τη μηλιά και προκαλείται από ένα μύκητα (Venturiainaequalis). Εκδηλώνεται με την εμφάνιση στρογγυλωπών λαδοπράσινων κηλίδων στα φύλλα, οι οποίες μερικές φορές είναι τόσο πολλές, που προκαλούν την αποξήρανση και την πτώση τους. Εξάλλου, σχηματίζονται πάνω στους καρπούς βαθυπράσινες στρογγυλωπές κηλίδες, που σε αντιστοιχία τους οι ιστοί σταματούν ν' αναπτύσσονται και γίνονται σκληροί. Τελικά ο καρπός παραμορφώνεται και δεν τρώγεται. Η ασθένεια αυτή καταπολεμάται με μυκητοκτόνα φυτοφάρμακα, που έχουν σαν βάση τον ψευδάργυρο, σε διάλυμα 0.3%.
Η πικρή κηλίδωση των μήλων είναι μια ασθένεια η οποία προσβάλλει τα δέντρα που καλλιεργούνται σε ακατάλληλο περιβάλλον. Στη σάρκα του καρπού, αμέσως κάτω από τη φλούδα, σχηματίζονται μικρές ή μεγάλες κηλίδες με σπογγώδη υφή και πικρή γεύση. Συνήθως, στους αλλοιωμένους αυτούς ιστούς, το χρώμα της φλούδας αλλάζει. Η πικρή κηλίδωση, που μπορεί να εμφανιστεί, τόσο όταν οι καρποί είναι ακόμα πάνω στο δέντρο όσο και μετά τη συγκομιδή, κάνει τα μήλα ακατάλληλα για κατανάλωση. Υποστηρίζεται ότι η αλλοίωση αυτή οφείλεται σε ξαφνική αύξηση της ποσότητας του νερού (για παράδειγμα μια δυνατή βροχή ή υπερβολικό πότισμα) ύστερα από μια μακριά περίοδο ξηρασίας. Μερικές ποικιλίες, όπως η «Ρενέτα του Καναδά» και η «Ντελίσιους», καθώς και οι καρποί των υπερβολικά κλαδεμένων νεαρών δέντρων, είναι εξαιρετικά ευρόσβλητοι σ' αυτή την ασθένεια. Η καταπολέμηση έχει προληπτικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, το έδαφος δεν πρέπει να ξεραίνεται πολύ, ενώ τα ποτίσματα είναι απαραίτητο ν' αραιώνονται κάπως, όσο πλησιάζει η περιόδος της συγκομιδής. Επίσης δεν πρέπει να γίνονται αζωτούχες λιπάνσεις και υπερβολικά κλαδέματα.
Η περίσφιξη από το κρύο είναι μια αλλοίωση που προκαλείται απόξαφνικές επανόδους του κρύου, στην περίοδο του σχηματισμού των καρπών. Στους προσβλημένους καρπούς σχηματίζεται ένας δακτύλιος φελλώδους ιστού, σε αντιστοιχεία με τον οποίο ο καρπός σταματά να αναπτύσσεται.
Το ωίδιο της μηλιάς προκαλείται από τον μύκητα Ποδόσφαιρα η λευκότριχος (Podosphaeraleucotricha) κι εκδηλώνεται με την εμφάνιση ενός υπόλευκου χνουδιού στα φύλλα και τους βλαστούς. Η ανάπτυξη των φύλλων σταματά και το δέντρο εξασθενεί. Καταπολεμάται με προϊόντα που έχουν σαν βάση το θειάφι.
Η σήψη κατά κύκλους προκαλείται από έναν μύκητα, τη Μονιλία (Moniliafructigena) και εκδηλώνεται με την εμφάνιση καστανόχρωμων κηλίδων πάνω στους καρπούς, που καλύπτονται από άσπρες φλύκταινες διαταγμένες σε ομόκεντρους κύκλους. Σε περίπτωση προσβολής είναι αρκετά αποτελεσματικά τα μυκητοκτόνα φυτοφάρμακα.
Ο καρκίνος της μηλιάς προκαλείται, επίσης, από έναν μύκητα (Nectriagalligena), που εισχωρεί στο δέντρο από τραύματα ή από κάποιο «μάτι». Οι προσβλημένοι ιστοί απονεκρώνονται και σιγά-σιγά, καθώς η μόλυνση επεκτείνεται, ξεραίνονται τα άρρωστα τμήματα του δέντρου. Η καταπολέμηση έχει προληπτικό χαρακτήρα και συνίσταται σε ψεκασμούς με μυκητοκτόνα φυτοφάρμακα, ύστερα από φαινόμενα που μπορούν να προκαλέσουν το σχηματισμό τραυμάτων (παγετοί, χαλάζι, κλπ.) και προστασία των τραυμάτων και των τομών κλαδέματος με επουλωτικές μαστίχες.
Τα τέλεια έντομα του σκουληκιού των μήλων ή της καρπόκαψας της μηλιάς είναι γκριζωπές πεταλούδες (Carpocapsapomonella), που εμφανίζονται ανάμεσα στα μέσα Μαΐου και το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου. Τα θηλυκά εναποθέτουν τ' αυγά στους μικρούς καρπούς που βρίσκονται στο στάδιο του σχηματισμού τους. Απ' αυτά γεννιούνται προνύμφες οι οποίες έχουν στην αρχή άσπρο και ύστερα ροζ χρώμα. Οι προνύμφες αυτές μπαίνουν στους καρπούς και τρώνε τη σάρκα τους Στη συνέχεια βγαίνουν από τους καρπούς και μεταμορφώνονται σε τέλεια άτομα (πεταλούδες), από τα οποία γεννιέται μια δεύτερη γενιά από προνύμφες, που προσβάλλουν τους ώριμους καρπούς. Αν τα δέντρα που έχουν προσβληθεί είναι λίγα, η καταπολέμηση του εντόμου αυτού γίνεται με τοποθέτηση κουρελιών στη βάση τους, κατά τον Αύγουστο. Οι ώριμες προνύμφες καταφεύγουν εκεί για να περάσουν το χειμώνα, έτσι είναι εύκολο να τις εξαλείψει κανείς, καταστρέφοντας τα κουρέλια. Διαφορετικά, πρέπει να γίνουν ψεκασμοί με χειμερινό πολτό κατά τη διάρκεια του χειμώνα, και με Σεβίν κατά την περίοδο του σχηματισμού των καρπών.
Οι προνύμφες του ανθονόμου της μηλιάς (Anthonomuspomorum) τρυπούν τα ανθοφόρα «μάτια», τα οποία παίρνουν ένα καστανό χρώμα και, τελικά, ξεραίνονται. Η καταπολέμηση συνίσταται στην αφαίρεση των κλειστών ανθοφόρων «ματιών» ή στον ψεκασμό με εξαχλωροκυκλοεξάνιο (ECE), όταν τα «μάτια» αρχίζουν να ανοίγουν.
Οι προνύμφες της τενθρηδίνης των μήλων (Hoplocarpatestudinea) τρώνε τα φύλλα και τους καρπούς, ακόμα, συχνά προκαλόυν την πτώση τους. Με την εμφάνιση των «ματιών» τα δέντρα πρέπει να ψεκάζονται με διαλύματα Λιντέιν σε 0.2% ή με άλλα εντομοκτόνα φάρμακα.
Οι αφίδες που προσβάλλουν πιο συχνά τη μηλιά είναι η εριώδης αφίδα της μηλιάς (Eriosomalanigerum), κοινώς ματόψειρα, που προσβάλλει τα κλαδιά καλύπτοντάς τα μ' ένα άσπρο, κηρώδες χνούδι και προκαλώντας τελικά όγκους, και η πράσινη αφίδα της μηλιάς (Aphispomi) που προσβάλλει τους βλαστούς και τα νεαρά φύλλα. Η ψώρα του Σαν Χοσέ (Quadraspidiotusperniciosus) σχηματίζει κρούστες στα κλαδιά και προκαλεί την εξασθένιση των δέντρων. Μπορεί, επίσης, να προσβάλλει και τους καρπούς, στους οποίους εμφανίζονται δακτυλιοειδείς κόκκινες κηλίδες (καρποί με ανοιχτόχρωμη φλούδα) ή αποχρωματισμένες (καρποί με σκούρα φλούδα). Καλά αποτελέσματα δίνουν οι ψεκασμοί με ωοκτόνα λευκά έλαια (θερινοί πολτοί), σε διάλυμα 2%, την εποχή που εμφανίζονται τα πρώτα φύλλα.