• inside_pic_01.jpg
  • inside_pic_02.jpg
  • inside_pic_03.jpg
  • inside_pic_04.jpg

 

MIRTILOΜυρτίλλον ή Μύρτιλλος
Βακκίνιον (Vaccinium)
Οικογένεια: Ερεικίδες (Ericaceae)
Αγγλικά λέγεται Blueberry (Μπλούμπερρι)
Είναι διαδομένο στις δροσερές ζώνες της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής, συνήθως πάνω από το υψόμερο των 1.000 μ. και απαντάται συχνά σ' εκτεταμένους, μάλιστα, σχηματισμούς, στα όξινα και τυρφώδη εδάφη, κάτω από δασικά δέντρα. Έχει λεπτά, διακλαδισμένα και εν μέρει έρποντα στελέχη, ύψους 5 περίπου μ., με μικρά ωοειδή φύλλα, διαφορετικά από είδος σε είδος. Τα λουλούδια, μονήρη, πολύ μικρά και κωδωνοειδή, εμφανίζονται τον Μάιο στη μασχάλη των φύλλων και μετασχηματίζονται αργότερα σε χαρακτηριστικούς μπλε – μαύρους ή κόκκινους σφαιρικούς καρπούς, με διάμετρο 1 περίπου εκατ. και υπόξινη γεύση. Εκτός από τους καρπούς, που καταναλώνονται νωποί ή χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική και στην ποτοποιία, το φυτό αυτό είναι περιζήτητο και για τα φύλλα του, που περιέχουν ουσίες με στυπτικές, απολυμαντικές και διουρητικές ιδιότητες.

Είδη και ποικιλίες
Βακκίνιον το κορυμβώδες (Vaccinium corymbosum). Ο θάμνος αυτός, που κατάγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί να φτάσει το ύψος των 2-3 μ. Είναι διακλαδισμένος από τη βάση και το φύλλωμά του παίρνει το φθινόπωρο ένα πολύ ζεστό κόκκινο χρώμα. Έχει άσπρα – ροζ λουλούδια ενωμένα σε βότρεις. Το φυτό αυτό, που μερικές φορές χρησιμοποιείται σαν διακοσμητικό, χάρη στην όμορφη εμφάνισή του, είναι σε θέση να παράγει ως 10 κιλά ράγες, σε μέγεθος κερασιού. Οι καρποί ωριμάζουν από τα τέλη Ιουλίου ως τα τέλη σχεδόν του Σεπτεμβρίου.
Βακκίνιον το μύρτιλλον (Vaccinium myrtillus). Είναι ο μαύρος μύρτιλλος, που χρησιμοποιείται ευρύτατα στη ζαχαροπλαστική. Έχει ανοιχτοπράσινα, οδοντωτά φύλλα, που παίρνουν όμορφες πορφυρόχρωμες αποχρώσεις το φθινόπωρο. Παράγει μπλε – μαύρες ράγες με μαυροκόκκινη χυμώδη σάρκα, που ωριμάζουνν τον Ιούλιο – Αύγουστο.
Βακκίνιον το ελόβιον (Vaccinium uliginosum). Αειθαλές φυτό, που είναι πιο γνωστό σαν κόκκινος μύρτιλλος. Τα φύλλα του, σκληρά και ανοιχτοπράσινα, παρουσιάζουν ρητινώδεις κηλίδες στην κάτω επιφάνεια και ακέραιες παρυφές. Οι καρποί είναι κόκκινοι, κάπως πιο μικροί από του μαύρου μύρτιλλου και με πικρή – υπόξινη γεύση. Συνήθως δεν καταναλώνονται νωποί, αλλά χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική. Στα κλίματά μας, το φυτό αυτό αναπτύσσεται σε μεγαλύτερα υψόμετρα από του μαύρου μύρτιλλου. Μερικές διακοσμητικές ποικιλίες του καλλιεργούνται σαν φυτά επικάλυψης.
Τεχνική της καλλιέργειας
Ο μύρτιλλος είναι ένα τυπικό φυτό των όξινων εδαφών, που δεν περιέχουν ούτε ίχνος ασβεστίου αλλά είναι πλούσια σε τύρφη, χούμο και χωνεμένη οργανική ουσία. Σε ακατάλληλο έδαφος αναπτύσσεται με δυσκολία, αρρωσταίνει εύκολα και παράγει λίγους καρπούς.
Αν το έδαφος δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του φυτού θα πρέπει ν' ανοιχτούν λάκκοι βάθους και πλάτους 50 περίπου εκατ., στον πυθμένα των οποίων θα πρέπει να τοποθετηθεί καλά χωνεμένη κοπριά, ερεικόχωμα, τύρφη (φύλλα ή πευκοβελόνες ή πριονίδι) μαζί με λίγο φυτόχωμα.
Ο μύρτιλλος φυτεύεται κατά προτίμηση σε ηλιόλουσες τοποθεσίες, παρόλο που μπορεί ν' αναπτυχθεί χωρίς προβλήματα και σε ημισκιαζόμενα μέρη.
Οι λιπάνσεις είναι απαραίτητες για τα φυτά που έχουν μπει σε παραγωγή και γίνονται την άνοιξη (φωσφορούχο ορυκτό λίπασμα και θειική αμμωνία στην επιφάνεια του εδάφους, γύρω από το φυτό). Γενικά δεν χρειάζονται άλλες καλλιεργητικές φροντίδες, εκτός από το κλάδεμα, που κι αυτό περιορίζεται στην αφαίρεση των κλαδιών τα οποία βρίσκονται πολύ κοντά στο έδαφος και στα αναγκαία κοψίματα για να πάρουν τα φυτά όμορφο σχήμα. Το κλάδεμα γίνεται την άνοιξη, αφού περάσει ο κίνδυνος των μεγάλων παγετών και πριν αρχίσει η αφύπνιση της βλάστησης.
Πολλαπλασιασμός
Ο μύρτιλλος μπορεί να πολλαπλασιαστεί με σπόρο. Η μέθοδος αυτή, όμως, απαιτεί πολύ χρόνο (3 ή 4 χρόνια για το φύτεμα σην οριστική θέση) ενώ τα αποτελέσματα είναι αβέβαια. Συνήθως ο πολλαπλασιασμός γίνεται με καταβολάδες το φθινόπωρο ή την άνοιξη, με την εξής διαδικασία: έρχονται σ' επαφή με το έδαφος ή παραχώνονται ελαφρά τα κλαδιά της βάσης για να υποβοηθηθεί η δημιουργία ριζών.
Όταν σχηματιστούν οι ρίζες το νέο φυτό μπορεί να χωριστεί από το μητρικό και να μεταφυτευτεί τον επόμενο χρόνο.
Επίσης ο πολλαπλασιασμός μπορεί να γίνει και με μοσχεύματα, που λαμβάνονται τον Ιούλιο – Σεπτέμβριο και φυτεύονται κάτω από τζάμι, αλλά χωρίς θέρμανση, σ' ένα μείγμα από άμμο και τύρφη σε ίσα μέρη. Καλό θα είναι να εμβαπτιστούν τα μοσχεύματα (μέσα σε διάλυμα ορμονών ριζοβόλησης), γιατί ριζώνουν δύσκολα.
Τα ριζωμένα μοσχεύματα διατηρούνται σε φυτώριο για 1 χρόνο και στη συνέχεια μεταφυτεύονται στην οριστική τους θέση. Η εργασία αυτή γίνεται το φθινόπωρο – χειμώνα, όταν έχει σταματήσει η βλαστητική δραστηριότητα.