• inside_pic_01.jpg
  • inside_pic_02.jpg
  • inside_pic_03.jpg
  • inside_pic_04.jpg

 

DIKTAMOSΔίκταμος (Dictamnus)
Οικογένεια: Ρυτίδες (Rutaceae)
Κοινό όνομα: ρακοβότανο

Γένος που περιλαμβάνει είδη ποωδών, πολυετών και ανθεκτικών φυτών, τα οποία κατάγονται από τη νότια Ευρώπη και την Ασία. Τα φυτά του γένους αυτού δεν έχουν καμία σχέση με το δικό μας δίκταμο, που απαντάται αυτοφυής στην Κρήτη και ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών. Ο δίκταμος της Κρήτης επιστημονικά λέγεται Αμάρακος ο δίκταμνος (Amaracus dictamnus ή Origanum dictamnus).

Το πιο γνωστό είδος είναι ο Δίκταμνος ο λευκός (Dictamnus albus) ή Δίκταμνος η φραξινέλλα (Dictamnus fraxinella), που απαντάται αυτοφυής στις ορεινές ζώνες των Άλπεων και των Πυρηναίων και συχνά συγχέεται μ' ένα άλλο ανθεκτικό ετήσιο είδος, την Κοχία την αρωματική τριχόφυλλο (Kochia scoparia trichophylla). Πρόκειται για ένα πολύ καλό διακοσμητικό φυτό, εύκολο στην καλλιέργεια, που μπορεί να σχηματίσει ανθισμένες μπορντούρες χάρη στα ωραιότατα και πολύ αρωματικά λευκά και ροζ άνθη του.

Τα φυτά, που το ύψος τους φτάνει το 1 μ., θα πρέπει να φυτεύονται σε απόσταση 40-50 εκ. το ένα από το άλλο. Έχει σύνθετα φύλλα, όμοια με του φράξου, αποτελούμενα από γυαλιστερά, δερματώδη, βαθυπράσινα φυλλάρια με οδοντωτές παρυφές. Το φύλλωμα, πολύ πυκνό, δημιουργεί μια συμπαγή κόμη, απ' όπου προβάλλουν σταχυοειδείς ταξιανθίες, μήκους 20-30 εκ. Τα άνθη είναι αρωματικά και ακανόνιστα λευκού και ροζ χρώματος και πλούσια σε αιθέρια έλαια. Ανθίζει τον Ιούνιο - Ιούλιο. Επίσης, στο κάτω μέρος των φύλλων σχηματίζονται μικροί ασκοί με αιθέρια έλαια, που αναδίδουν μια έντονη μυρωδιά και οι οποίοι σε περιόδους ξηρασίας μπορούν να αναφλεγούν εύκολα. Καλλιεργείται, επίσης, η ποικιλία "πορφυρή" ("Purpurea") με κόκκινα στελέχη, προπάντων στα άκρα. Τα άνθη είναι όμοια με του τυπικού είδους, πάντα ενωμένα σε μακριούς, όρθιους και εύρωστους στάχεις, αλλά με διαστάσεις μεγαλύτερες, με πιο ζωηρό ροζ χρώμα και εντονότερες κόκκινες ραβδώσεις.

Τεχνική της καλλιέργειας
Οι δίκταμνοι καλλιεργούνται σε ασβεστώδη εδάφη με καλή αποστράγγιση. Αν το έδαφος είναι όξινο, θα πρέπει να προστεθούν 50 - 100 γρ. / τ.μ. ασβέστη.

Φυτεύονται τον Οκτώβριο και τον Μάρτιο σε ηλιόλουστα και ζεστά μέρη, προφυλαγμένα από το κρύο. Είναι φυτά πολύ ανθεκτικά, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες κατά την καλλιέργεια και φροντίδες. Είναι αρκετό ένα περιοδικό πότισμα για να διατηρείται το φύλλωμα πυκνό και άφθονο.

Τον Οκτώβριο - Νοέμβριο κόβονται τα στελέχη στη βάση. Τα καλά ριζωμένα και μεγάλα φυτά μπορούν να αφεθούν ανενόχλητα για μεγάλο διάστημα.

Πολλαπλασιασμός
Μπορούν να πολλαπλασιαστούν με διαίρεση των θυσάνων της βάσεως, αν πάρει κανείς τους νεαρούς βλαστούς που σχηματίζονται κατά μήκος των υπόγειων στελεχών και τους φυτέψει αμέσως στην οριστική τους θέση. Πιο διαδεδομένη, όμως, είναι η σπορά που γίνεται τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο με χρησιμοποίηση των σπόρων αμέσως μετά τη συγκομιδή. Οι σπόροι διασκορπίζονται αραιά, κατευθείαν στο ύπαιθρο. Τα μικρά φυτά που δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο μπορούν να φυτευτούν στην οριστική θέση ύστερα από μια περίοδο 2 χρόνων, από τον Οκτώβριο και μετά.

Κυριαζή Μαρία, Γεωπόνος Τ.Ε.,
Msc in Horticulture Crop Protection (Φυτοπροστασία),
Ειδίκευση στην Ελαιοκομία,
Υπεύθυνος Γεωπόνος Φυτώρια Δέλτα – Delta Trees ΕΠΕ