• inside_pic_01.jpg
  • inside_pic_02.jpg
  • inside_pic_03.jpg
  • inside_pic_04.jpg

 

AloeΑλόη (Aloe)
Οικογένεια: Λειριϊδες ή λειλιϊδες (Lilliaceae)

Γένος με 300 περίπου είδη φυτών που έχουν σαν κοινό τους γνώρισμα ένα σύστημα από σαρκώδη φύλλα, συνήθως, χωρίς κορμό, τα οποία σχηματίζουν ρόδακα. Οι αλόες παίρνουν μερικές φορές τις διαστάσεις μεγάλων δενδρωδών φυτών. Είναι είδη πολύ διαφορετικά μεταξύ τους ως προς το μέγεθος: μερικά είναι φυτά εσωτερικών χώρων, ενώ άλλα φτάνουν το ύψος αρκετών μέτρων και πρέπει να καλλιεργούνται σε μεγάλους κήπους, στις μεσογειακές περιοχές. Τα άνθη, που αναπτύσσονται πάνω σε μακρύ ανθοφόρο στέλεχος, είναι σωληνοειδή ή κωδωνοειδή, κόκκινα ή κιτρινωπά, και εμφανίζονται το καλοκαίρι. Κατάγονται από τη νότιο Αφρική και πολλά έχουν εγκλιματιστεί στις χώρες με εύκρατο κλίμα, όπου καλλιεργούνται για τα όμορφα φύλλα και τις θεαματικές ταξιανθίες τους. Στις τροπικές χώρες, από μερικά είδη αλόης κατασκευάζονται πολύ ανθεκτικά σχοινιά και χοντρά υφάσματα.

Είδη και ποικιλίες
Αλόη η δενδρώδης (Aloe arborescens ή aloe arborea). Κατάγεται από τη νότιο Αφρική και είναι δενδρώδες είδος, που φτάνει το ύψος των 4 μ., χάρη σ' ένα ψηλό, μη διακλαδισμένο στέλεχος, στην άκρη του οποίου σχηματίζεται ένας θύσανος φύλλων. Τα άνθη, κόκκινα, εμφανίζονται τον Ιούνιο.

Αλόη η αθερώδης (Aloe aristata). Κατάγεται από τη νότιο Αφρική, είναι ανθεκτική και μπορεί να καλλιεργηθεί στο ύπαιθρο σε κλίματα όχι υπερβολικά ψυχρά, ούτε και πολύ υγρά. Είδος με περιορισμένο ανάστημα (ύψος 10-15 εκ.), έχει πορτοκαλί άνθη, ενωμένα σε βότρεις μήκους 30 εκ. περίπου.

Αλόη η μεμακρυσμένη (Aloe distans). Παρουσιάζει μια λίγο ή πολύ διακλαδισμένη ταξιανθία, ύψους 50 εκ. κόκκινου χρώματος, που εμφανίζεται στις αρχές καλοκαιριού. Τα φύλλα είναι γλαυκά, μυτερά και αγκαθωτά στην άκρη. Είναι ένα είδος με περιορισμένο ανάστημα (20-25 εκ. ύψος).

Αλόη η θηριώδης (Aloe ferox). Κατάγεται από τη νότιο Αφρική και είναι είδος βραδείας αναπτύξεως. Μπορεί να ξεπεράσει το ύψος των 3μ. Τα άνθη, που ανοίγουν τον Μάρτιο, είναι ενωμένα σχηματίζοντας μακριούς βότρεις.

Αλόη η σαπωναρία (Aloe saponaria). Ο ρόδακας αποτελείται από μεγάλα φύλλα, ζωηρά, πράσινα με μικρές ανοιχτόχρωμες κηλίδες και οδοντωτή αγκαθωτή παρυφή. Παράγει ταξιανθία ύψους μέχρι 70 εκ.

Αλόη η ραβδωτή (Aloe striata). Το είδος αυτό χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι έχει ανοιχτοπράσινα ή κοκκινωπά φύλλα με άσπρες ραβδώσεις στην παρυφή. Τα άνθη είναι κιτρινωπά (σπανιότερα κόκκινα) και εμφανίζονται το καλοκαίρι. Φτάνει το ύψος του μισού περίπου μέτρου.

Αλόη η ποικιλόχρους (Aloe variegata). Κατάγεται από τη νότιο Αφρική. Δεν έχει κορμό, το ύψος της φτάνει τα 30 εκ. και τον Μάρτιο - Απρίλιο βγάζει κόκκινα άνθη. Είναι κατάλληλη για εσωτερικούς χώρους επειδή χρειάζεται στεγανή ατμόσφαιρα, που συνήθως, δεν υπάρχει στο θερμοκήπιο.

Τεχνική της καλλιέργειας
Είναι δύσκολο να δώσουμε οδηγίες που ν ισχύουν για όλα τα είδη, επειδή έχουν πολύ διαφορετικές απαιτήσεις. Ωστόσο όλες οι αλόες αναπτύσσονται καλά στο ύπαιθρο, αρκεί να προστατεύονται από τους ανέμους και η θερμοκρασία να μην είναι κάτω από 2-7 ο C. Ο ανθοφόρος άξονας ή στέλεχος για να αναπτυχθεί απαιτεί μεγάλες προσπάθειες, πράγμα που κουράζει το φυτό. Γι' αυτό παρ' όλο που είναι πολύ διακοσμητικός, καλύτερα να αφαιρείται για να ζήσει το φυτό περισσότερο και κυρίως ν' αναπτυχθούν καλύτερα τα φύλλα του. Ακόμα και τα είδη μεγάλης ανάπτυξης μπορούν να καλλιεργηθούν σε κλειστό χώρο, σε θερμοκήπιο, αρκεί η θερμοκρασία να είναι αρκετά ψηλή. Μπορούν να φυτευτούν σε κασόνια, που θα μεταφέρονται στο ύπαιθρο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Το περιορισμένο μέγεθος ορισμένων ειδών επιτρέπει την καλλιέργειά τους σε γλάστρες κοινές ή με απόθεμα νερού. Μέσα στο σπίτι θα πρέπει να τοποθετούνται σε φωτεινή θέση. Η αλλαγή γλάστρας πρέπει να γίνεται την άνοιξη, τη στιγμή της βλαστητικής αφυπνίσεως, σ' ένα μείγμα από φυτόχωμα και άμμο. Τα ποτίσματα πρέπει να είναι κανονικά, αλλά όχι άφθονα, και να περιορίζονται από τα τέλη της ανθοφορίας για να σταματήσουν τελείως κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Πολλαπλασιασμός
Ο πολλαπλασιασμός μπορεί να γίνει με σπόρους την άνοιξη, που θα τους σπείρετε σ' ένα μείγμα με βάση την άμμο (σε θερμοκρασία 21 ο C). Πιο εύκολος τρόπος, όμως, είναι η διαίρεση των θυσάνων της βάσης, κατά τη στιγμή της αλλαγής της γλάστρας ή η μεταφύτευση των πλευρικών βλαστών. Το μόσχευμα φύλλου έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας, με την προϋπόθεση πριν από το φύτεμα να στεγνώσει καλά το τραύμα στο σημείο της τομής.

Κυριαζή Μαρία, Γεωπόνος Τ.Ε.,
Msc in Horticulture Crop Protection (Φυτοπροστασία),
Ειδίκευση στην Ελαιοκομία,
Υπεύθυνος Γεωπόνος Φυτώρια Δέλτα – Delta Trees ΕΠΕ