• inside_pic_01.jpg
  • inside_pic_02.jpg
  • inside_pic_03.jpg
  • inside_pic_04.jpg

 

fragkosyko sm

Φραγκοσυκιά

Οπουντία συκή η ινδική (Opuntia ficus indica)
Οικογένεια Κακτίδες (Cactaceae)

Κοινά ονόματα: παυλοσυκιά (Κέρκυρα), μπαρμπαροσυκιά (Κεφαλλονιά), παπουτσοσυκιά (Κύπρος), φαραοσυκιά, μαυροσυκιά (Ικαρία)

Η φραγκοσυκιά είναι ένα παχύφυτο που κατάγεται από την κεντρική και νότια Αμερική. Μεταφέρθηκε στην Ευρώπη μετά την ανακάλυψη της αμερικανικής ηπείρου και διαδόθηκε σε όλες τις παραμεσόγειες χώρες, όπου ήδη απαντά αυτοφυής. Σε ορισμένες, μάλιστα, περιοχές, όπως η νότια Ιταλία, υπάρχουν και ειδικές καλλιέργειες φραγκοσυκιάς. Οι καρποί – τα φραγκόσυκα – που είναι χυμώδεις και πλούσιοι σε σάκχαρα, χρησιμοποιούνται είτε για άμεση κατανάλωση, είτε για την παρασκευή οινοπνεύματος.

Η φραγκοσυκιά μπορεί να φτάσει σε ύψος 4-5 μ. Το κύριο στέλεχος σχηματίζεται από σαρκώδη και πλατιά στοιχεία με ωοειδές σχήμα, που λέγονται «κλαδώδια» και φύονται το ένα πάνω στο άλλο. Στις «θηλές» των «κλαδωδίων» σχηματίζονται μικροί θύσανοι από αγκάθια και σκληρές τρίχες. Τα λουλούδια βγαίνουν συνήθως πάνω στις στρογγυλεμένες παρυφές των φύλλων (κλαδωδίων) κατά το Μάιο ή και αργότερα, ανάλογα με το κλίμα της περιοχής, και έχουν κίτρινο χρώμα.

Οι καρποί, που είναι μεγάλες ράγες με άσπρο, κίτρινο ή κόκκινο χρώμα, ωριμάζουν το καλοκαίρι (Ιούλιο – Αύγουστο) και είναι συνήθως ενωμένοι ανά 4-5 μαζί. Έχουν χοντρή φλούδα με μικρούς θυσάνους από σκληρές τρίχες, ενώ η σάρκα τους είναι γλυκιά, εύγευστη και περικλείει πλήθος μικρούς σπόρους. Μαζεύεται τους καρπούς πιάνοντάς τους μ' ένα πανί, για ν' αποφύγετε τα αγκάθια τους που βγαίνουν δύσκολα από το χέρι. Η φλούδα τους αφαιρείται με τομή, σε σχήμα σταυρού.

Τεχνική της καλλιέργειας
Η φραγκοσυκιά προτιμάει τα πολύ θερμά κλίματα (η θερμοκρασία δεν πρέπει να πέφτει ποτέ κάτω από το μηδέν) και ηλιόλουστη έκθεση. Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις ως προς το έδαφος (αναπτύσσεται ακόμα και σε πετρώδη και άγονα εδάφη) και αντέχει πολύ στην ξηρασία.

Πολλαπλασιασμός
Ο πολλαπλασιασμός γίνεται με μοσχεύματα, δηλαδή με τα «κλαδώδια», που τα παίρνετε την άνοιξη από φυτά ηλικίας 2 τουλάχιστον χρόνων και τ' αφήνετε μερικές μέρες, για να στεγνώσουν οι τομές. Τα φυτεύετε απευθείας στην οριστική τους θέση, παραχώνοντας πλαγιαστά τα 2/3 του μήκους τους.

Κλάδεμα
Μετά την πρώτη ανθοφορία του φυτού μπορείτε να αφαιρέσετε τα λουλούδια και τους μικρούς άγουρους καρπούς. Η εργασία αυτή πρέπει να γίνεται κάθε δεύτερο χρόνο, για να παράγει το φυτό πιο μεγάλους και εύγευστους καρπούς, αλλά το φθινόπωρο πλέον και όχι το καλοκαίρι. Επίσης, κάθε 4 χρόνια, καλό είναι ν' αφαιρούνται τα «φύλλα» (κλαδώδια) της βάσης του φυτού, καθώς και αυτά που έχουν υποστεί ζημιές.